Nie istnieje jeden uniwersalny „wniosek o przedawnienie długu”
Najważniejsza rzecz przed napisaniem pisma brzmi: w polskim prawie nie ma jednego formularza ani jednego uniwersalnego „wniosku o przedawnienie długu”, który składa się zawsze do tego samego organu. Rodzaj pisma zależy od etapu sprawy. Inaczej odpowiada się firmie windykacyjnej przed procesem, inaczej podnosi zarzut przedawnienia w sądzie, a jeszcze inaczej składa wniosek w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym przez komornika.
Jeżeli sprawa nie trafiła jeszcze do sądu, pismo do wierzyciela ma przede wszystkim charakter stanowiska dłużnika. Można w nim wskazać, że roszczenie jest według przedstawionych dokumentów przedawnione i odmówić dobrowolnej zapłaty. Taki list nie zastępuje jednak zarzutu procesowego, jeżeli wierzyciel później wniesie pozew. Wtedy trzeba reagować na pismo sądowe zgodnie z jego pouczeniem i terminem.
Jeżeli sprawa jest już w sądzie, treść należy dopasować do rodzaju postępowania: może to być odpowiedź na pozew, sprzeciw od nakazu zapłaty albo inne pismo procesowe. Jeżeli natomiast trwa egzekucja, Kodeks postępowania cywilnego przewiduje między innymi szczególną podstawę umorzenia egzekucji na żądanie dłużnika, gdy roszczenie było przedawnione przed złożeniem wniosku o wszczęcie egzekucji i wierzyciel nie wykaże odpowiednim dokumentem zdarzenia przerywającego bieg terminu.
Najpierw ustal, czy roszczenie rzeczywiście jest przedawnione
Pismo będzie skuteczne tylko wtedy, gdy opiera się na prawidłowym obliczeniu terminu. Nie należy zaczynać od samego wzoru. Najpierw trzeba ustalić rodzaj zobowiązania, datę wymagalności, długość właściwego terminu oraz wszystkie zdarzenia, które mogły zawiesić albo przerwać jego bieg. Przy długu bankowym, pożyczce, rachunku czy zobowiązaniu ratalnym jedna data z umowy może nie wystarczyć.
Art. 118 Kodeksu cywilnego przewiduje co do zasady sześć lat, a dla świadczeń okresowych i roszczeń związanych z działalnością gospodarczą trzy lata, jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej. Art. 120 wiąże początek biegu z wymagalnością. Do tego dochodzą przepisy o zawieszeniu i przerwaniu oraz art. 125 dotyczący roszczeń potwierdzonych prawomocnym orzeczeniem lub określoną ugodą.
Dlatego przed napisaniem pisma warto zrobić chronologię: data powstania zobowiązania, termin płatności lub wypowiedzenie, pozew i nakaz albo wyrok, ewentualna egzekucja, ugoda, częściowe spłaty i inne oświadczenia dotyczące zadłużenia. Dopiero z takiej osi czasu wynika, czy można bezpiecznie napisać, że termin upłynął.
Jeżeli wierzyciel przesłał tylko ogólne saldo bez historii rachunku, nie próbuj zgadywać dat. W piśmie możesz wskazać, że na podstawie otrzymanych materiałów nie da się zweryfikować biegu terminu, i zażądać dokumentów pozwalających ustalić wymagalność oraz ewentualne przerwania. Jest to bezpieczniejsze niż podanie przypadkowej daty, która później okaże się niezgodna z aktami. Przy wielu ratach dobrze rozpisać je osobno, zwłaszcza gdy część zobowiązania mogła stać się wymagalna wcześniej niż pozostała część.
Jakie elementy powinien zawierać dokument?
Każde pismo powinno jasno identyfikować autora i sprawę. W nagłówku wpisz imię i nazwisko, adres do korespondencji oraz – jeżeli sprawa ma już sygnaturę – sygnaturę akt. Po drugiej stronie wskaż adresata: wierzyciela, sąd albo komornika. W przypadku sądu najlepiej przepisać pełną nazwę sądu i wydziału dokładnie z otrzymanej korespondencji.
Następnie nadaj pismu tytuł odpowiadający jego rzeczywistej funkcji. W korespondencji przedsądowej może to być „Oświadczenie w sprawie przedawnienia roszczenia”. W postępowaniu sądowym właściwsze będzie wskazanie, że jest to odpowiedź na pozew, sprzeciw od nakazu zapłaty albo pismo procesowe zawierające zarzut przedawnienia. W egzekucji tytuł powinien wskazywać żądanie umorzenia postępowania w odpowiednim zakresie.
Na końcu umieść własnoręczny podpis, jeżeli pismo jest składane w formie papierowej, oraz listę załączników. Nie przeładowuj nagłówka argumentacją prawną. Najważniejsze jest, aby z dokumentu od razu wynikało, kto go składa, w jakiej sprawie i czego żąda.
Pierwszy akapit powinien mówić wprost, czego oczekujesz
Najczęstszy błąd to napisanie długiego opisu historii bez jednoznacznego żądania. Pismo powinno od początku odpowiadać na pytanie, czego dłużnik oczekuje od adresata. W sądzie można wskazać, że podnosi się zarzut przedawnienia dochodzonego roszczenia i wnosi o oddalenie powództwa w odpowiednim zakresie, jeżeli taki skutek wynika z sytuacji procesowej.
W korespondencji z wierzycielem żądanie ma inny charakter. Można poinformować, że po analizie dokumentów roszczenie jest uznawane za przedawnione, wobec czego dłużnik nie zamierza spełniać świadczenia dobrowolnie, oraz poprosić o wskazanie dokumentów, na których wierzyciel opiera twierdzenie o nieprzerwanym biegu terminu. Nie warto używać sformułowania „proszę o anulowanie długu”, jeżeli sednem jest przedawnienie.
W egzekucji żądanie powinno być jeszcze bardziej precyzyjne: wskazać sygnaturę sprawy komorniczej i zakres, którego dotyczy wniosek. Art. 825 pkt 1¹ KPC przewiduje umorzenie na żądanie dłużnika, gdy przed złożeniem wniosku o wszczęcie egzekucji roszczenie objęte tytułem wykonawczym było przedawnione, a wierzyciel nie wykaże dokumentem urzędowym lub prywatnym zdarzenia przerywającego termin.
Jak napisać uzasadnienie zarzutu przedawnienia
Uzasadnienie najlepiej budować chronologicznie, a nie emocjonalnie. Zacznij od wskazania źródła roszczenia: numer umowy, faktury albo innego dokumentu, data zawarcia i termin płatności. Następnie wskaż, kiedy roszczenie stało się wymagalne oraz jaki termin przedawnienia – według Ciebie – ma zastosowanie. Jeżeli termin kończy się z końcem roku na podstawie art. 118 KC, pokaż również tę część obliczenia.
Kolejny krok to historia zdarzeń, które mogły zmienić bieg terminu. Jeżeli z dokumentów wynika, że nie było pozwu, egzekucji, uznania roszczenia ani innego zdarzenia przerywającego, napisz to w sposób rzeczowy. Jeżeli jakaś czynność miała miejsce, nie pomijaj jej tylko dlatego, że komplikuje wynik. Pismo powinno być oparte na pełnym stanie faktycznym.
Dobre uzasadnienie kończy się konkretną datą: „według przedstawionej wyżej chronologii termin przedawnienia upłynął najpóźniej dnia…”. Taka konstrukcja pozwala sądowi, wierzycielowi lub komornikowi prześledzić tok rozumowania i porównać go z dokumentami.
Jeżeli sprawa obejmuje kilka części należności, na przykład kapitał, odsetki, koszty albo kilka rat, zaznacz wyraźnie, której części dotyczy Twoje wyliczenie. Różne elementy mogą mieć inną datę wymagalności albo podlegać odmiennym zasadom po wydaniu orzeczenia. Dzięki temu żądanie nie będzie szersze niż uzasadnienie, a adresat będzie mógł sprawdzić każdą część osobno. W sprawach o duże kwoty taka precyzja jest szczególnie ważna.
Jakie przepisy najczęściej wskazuje się w piśmie
W typowym piśmie dotyczącym cywilnego przedawnienia podstawą będą przede wszystkim art. 117–125 Kodeksu cywilnego. Art. 117 określa skutek upływu terminu, art. 118 reguluje ogólne terminy, art. 120 początek biegu, a art. 121–124 zdarzenia wpływające na bieg terminu. Jeżeli istnieje prawomocny wyrok lub inny tytuł wymieniony w art. 125, trzeba uwzględnić także ten przepis.
Nie ma potrzeby kopiować do pisma całych artykułów. Lepsze jest krótkie wskazanie normy i zastosowanie jej do faktów, na przykład: „roszczenie stało się wymagalne dnia…, a wobec trzyletniego terminu z art. 118 KC i braku wykazanego zdarzenia przerywającego termin upłynął…”. Takie uzasadnienie jest czytelniejsze niż kilka stron cytatów.
Jeżeli sprawa znajduje się na etapie egzekucji, oprócz Kodeksu cywilnego znaczenie mają przepisy KPC. Art. 804 § 2 przewiduje odmowę wszczęcia egzekucji, gdy z samego tytułu wynika upływ terminu, a wierzyciel nie przedstawi wymaganego dokumentu. Art. 825 pkt 1¹ reguluje natomiast umorzenie na żądanie dłużnika w opisanej w nim sytuacji.
Czy konsument musi zawsze podnosić zarzut przedawnienia?
W sprawach konsumenckich trzeba uwzględnić szczególną regulację art. 117 § 2¹ KC. Po upływie terminu co do zasady nie można domagać się zaspokojenia roszczenia przysługującego przeciwko konsumentowi. Oznacza to silniejszą ochronę niż w klasycznych relacjach, w których przedawnienie działa przede wszystkim po podniesieniu zarzutu przez zobowiązanego.
Nie oznacza to jednak, że konsument powinien ignorować pozew albo nakaz zapłaty. Jeżeli z sądu przychodzi pismo, należy zareagować zgodnie z pouczeniem. Warto przedstawić daty, dokumenty i własne stanowisko dotyczące przedawnienia, ponieważ sąd musi dysponować prawidłowym materiałem do oceny sprawy, a art. 117¹ KC przewiduje wyjątkową możliwość nieuwzględnienia upływu terminu ze względów słuszności.
Praktycznie oznacza to, że nawet konsument powinien napisać pismo procesowe przejrzyście: wskazać status konsumenta, datę wymagalności, długość terminu, sposób jego obliczenia i brak albo obecność zdarzeń wpływających na bieg. Samo jedno zdanie „dług jest przedawniony” jest zwykle zbyt słabe.
Jak napisać zarzut przedawnienia w sprawie sądowej
Jeżeli sprawa jest już w sądzie, nie wysyła się osobnego uniwersalnego „wniosku o przedawnienie”. Zarzut wpisuje się do pisma właściwego dla etapu postępowania: odpowiedzi na pozew, sprzeciwu od nakazu zapłaty albo innego pisma procesowego. W nagłówku trzeba użyć sygnatury z korespondencji sądowej i zachować termin wskazany w pouczeniu.
W części z wnioskami można napisać, że podnosi się zarzut przedawnienia roszczenia dochodzonego pozwem w całości lub w określonej części oraz wnosi o odpowiednie rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu należy opisać wymagalność, termin i jego bieg. Jeżeli wierzyciel powołuje się na przerwanie przedawnienia, warto odnieść się do konkretnego dokumentu i daty.
Nie należy mieszać zarzutu przedawnienia z zaprzeczaniem istnieniu długu, jeżeli są to dwa różne argumenty. Można oczywiście podnosić kilka zarzutów jednocześnie, ale każdy powinien mieć własne uzasadnienie. Dzięki temu sąd widzi, co kwestionujesz: samą zasadę odpowiedzialności, wysokość roszczenia, jego wymagalność czy możliwość dochodzenia po upływie czasu.
Jeżeli Twoim celem jest pismo procesowe kierowane bezpośrednio do sądu, zobacz też osobny poradnik wniosek o przedawnienie długu do sądu, który pokazuje różnice między odpowiedzią na pozew, sprzeciwem i zarzutami.
Co napisać, gdy otrzymałeś nakaz zapłaty
Nakaz zapłaty wymaga szczególnej ostrożności, ponieważ pismo sądu zawiera termin i sposób zaskarżenia. Nie wystarczy wysłać do wierzyciela wiadomości o przedawnieniu. Trzeba złożyć środek przewidziany w pouczeniu sądu i w nim przedstawić zarzut oraz fakty. To właśnie data doręczenia nakazu i pouczenie powinny wyznaczyć dalsze działanie.
W treści pisma wskaż numer sprawy, zakres zaskarżenia i zarzut przedawnienia. Następnie opisz, z czego wynika roszczenie, kiedy stało się wymagalne, jaki termin stosujesz i kiedy według obliczeń upłynął. Jeżeli dokumenty wierzyciela nie pokazują przerwania biegu, można wyraźnie zaznaczyć, że takiego zdarzenia nie wykazano.
Jeżeli nakaz pochodzi ze starej sprawy i dowiedziałeś się o nim dopiero przy egzekucji, problem może dotyczyć nie tylko przedawnienia, lecz również prawidłowości doręczenia i dostępnych środków procesowych. Wtedy nie należy opierać całego pisma wyłącznie na przedawnieniu bez analizy akt i pouczeń.
Jak napisać wniosek do komornika o umorzenie egzekucji z powodu przedawnienia
W egzekucji najważniejsze jest odróżnienie długu przedawnionego przed wszczęciem egzekucji od sytuacji, w której spór dotyczy innych zdarzeń. Art. 825 pkt 1¹ KPC przewiduje, że organ egzekucyjny umorzy postępowanie na żądanie dłużnika, jeżeli przed dniem złożenia wniosku o wszczęcie egzekucji roszczenie objęte tytułem wykonawczym uległo przedawnieniu, a wierzyciel nie wykaże dokumentem urzędowym lub prywatnym zdarzenia przerywającego bieg.
W takim piśmie należy wskazać komornika, sygnaturę Km lub inną sygnaturę egzekucyjną, strony i tytuł wykonawczy. W żądaniu można powołać art. 825 pkt 1¹ KPC i wnieść o umorzenie egzekucji w całości albo części. Uzasadnienie powinno pokazywać, kiedy powstał tytuł, jaki termin obowiązuje po tytule oraz dlaczego upłynął przed datą złożenia wniosku egzekucyjnego.
Jeżeli wierzyciel twierdzi, że termin został przerwany, istotne jest, czy może to wykazać wymaganym dokumentem. Warto zatem odwołać się do dokumentów znajdujących się w aktach i nie zakładać, że każda wcześniejsza próba windykacji miała skutek przerywający. Zwykły telefon lub wezwanie do zapłaty nie jest tym samym co ustawowe zdarzenie z art. 123 KC.
Przed wysłaniem wniosku do komornika warto odczytać zawiadomienie o wszczęciu egzekucji i tytuł wykonawczy, który został doręczony lub udostępniony w sprawie. Jeżeli z samej treści tytułu wynika upływ terminu, art. 804 § 2 KPC nakłada określone obowiązki na organ egzekucyjny i wierzyciela. Gdy jednak spór dotyczy późniejszych zdarzeń albo dokumentów przerywających termin, znaczenie ma pełna historia egzekucji. Sam fakt, że tytuł jest stary, nie wystarcza do automatycznego umorzenia.
Jak napisać pismo o przedawnieniu bezpośrednio do wierzyciela
Przedsądowe pismo do banku, firmy pożyczkowej lub windykacyjnej powinno być krótkie i rzeczowe. Wskaż numer sprawy lub umowy, datę korespondencji, którą otrzymałeś, oraz informację, że po analizie dokumentów roszczenie uległo według Ciebie przedawnieniu. Możesz podać datę wymagalności i podstawę prawną oraz odmówić dobrowolnego spełnienia przedawnionego świadczenia.
Jeżeli nie masz pełnej dokumentacji, zamiast kategorycznej deklaracji można zażądać wskazania daty wymagalności, podstawy aktualnego salda, dokumentów potwierdzających nabycie wierzytelności i zdarzeń, które według wierzyciela przerwały bieg przedawnienia. To pozwala uniknąć formułowania stanowiska na podstawie niepełnych danych.
Takie pismo nie zatrzymuje automatycznie późniejszego procesu i nie zastępuje reakcji na korespondencję sądową. Jeśli po jego wysłaniu otrzymasz pozew lub nakaz zapłaty, trzeba odpowiedzieć sądowi, nawet gdy wierzyciel zna już Twoje stanowisko.
Sformułowania, których lepiej unikać w piśmie
Nie warto zaczynać od zdań typu „uznaję dług, ale proszę o jego przedawnienie” albo „potwierdzam, że jestem winien całą kwotę”. Uznanie roszczenia jest jednym ze zdarzeń wymienionych w art. 123 KC jako przyczyna przerwania biegu przedawnienia, dlatego każde oświadczenie dotyczące starego długu powinno być przemyślane i zgodne z rzeczywistą intencją autora.
Unikaj również stwierdzeń, że przedawnienie „kasuje” dług albo powoduje automatyczne usunięcie wszystkich informacji o zobowiązaniu. Przedawnienie dotyczy przede wszystkim możliwości skutecznego dochodzenia roszczenia po upływie terminu i ma różne skutki zależnie od statusu dłużnika i etapu postępowania.
Nie wpisuj przypadkowych artykułów znalezionych w internecie. Jeżeli pismo opiera się na art. 118, 120, 123, 124, 125 KC albo art. 804 i 825 KPC, powinno być jasne, dlaczego dany przepis ma zastosowanie. Jeden trafny przepis połączony z datami jest lepszy niż lista dziesięciu artykułów bez związku ze sprawą.
Jakie dokumenty dołączyć do wniosku lub zarzutu
Załączniki powinny potwierdzać najważniejsze punkty chronologii. Może to być umowa, harmonogram, wypowiedzenie, wezwanie do zapłaty, wyrok lub nakaz, postanowienie o nadaniu klauzuli wykonalności, korespondencja komornicza, ugoda albo dowody wcześniejszych spłat. Nie zawsze trzeba składać wszystko, ale warto mieć komplet do własnej analizy.
Jeżeli określony dokument znajduje się już w aktach sądowych, można go wskazać zamiast ponownie wysyłać, o ile zasady postępowania na to pozwalają. W sprawie egzekucyjnej warto sprawdzić datę wniosku wierzyciela o wszczęcie egzekucji, ponieważ art. 825 pkt 1¹ odnosi przedawnienie właśnie do chwili przed tym wnioskiem.
Własna tabela z datami może być bardzo pomocna przy sporządzaniu uzasadnienia, ale nie zastępuje dowodów. Dobrze, gdy każda kluczowa data w tekście ma odpowiadający jej dokument albo wynika bezpośrednio z tytułu wykonawczego lub akt sprawy.
Jak pisać o długu, który powstał przed reformą z 2018 r.
W starszych sprawach trzeba uważać na zmianę przepisów z 2018 r. Reforma skróciła ogólny termin i wprowadziła dodatkową ochronę konsumenta, ale zawiera także przepisy przejściowe. Dlatego nie wystarczy wziąć dzisiejszego art. 118 KC i policzyć sześć lat od starej daty wymagalności.
W uzasadnieniu dotyczącym bardzo starego roszczenia warto wskazać nie tylko aktualny termin, ale również zastosowanie przepisów przejściowych ustawy z 13 kwietnia 2018 r. Może się okazać, że wynik zależy od tego, jaki termin obowiązywał wcześniej, ile czasu upłynęło do wejścia reformy w życie i czy nowy termin zakończył się wcześniej.
Jeżeli obliczenie wymaga porównania starego i nowego reżimu, nie upraszczaj pisma do zdania „minęło ponad sześć lat”. Pokaż daty i sposób zastosowania przepisu przejściowego. To szczególnie ważne przy starych kredytach, pożyczkach i prawomocnych orzeczeniach sprzed reformy.
W praktyce przy długu sprzed 2018 r. warto w samym piśmie rozdzielić dwa kroki: najpierw wskazać termin wynikający z dawnych przepisów, a następnie opisać wpływ ustawy zmieniającej. Jeżeli wynik zależy od tego, który termin kończyłby się wcześniej, napisz to wprost i pokaż obie daty. Taki sposób argumentacji jest znacznie czytelniejszy niż odwołanie się tylko do obecnego brzmienia Kodeksu cywilnego, bez wyjaśnienia przepisów przejściowych.
Jak napisać pismo, gdy istnieje prawomocny wyrok
Prawomocny wyrok zmienia punkt odniesienia. Art. 125 KC przewiduje co do zasady sześć lat dla roszczenia stwierdzonego prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego właściwego organu, a dla przyszłych świadczeń okresowych trzy lata. Dlatego w piśmie nie można liczyć terminu wyłącznie od pierwotnej faktury albo raty, jeżeli później zapadł wyrok.
W takiej sprawie podaj datę prawomocności lub przynajmniej datę i sygnaturę orzeczenia, a następnie sprawdź kolejne czynności egzekucyjne. Czynność przed organem powołanym do egzekwowania roszczeń, przedsięwzięta bezpośrednio w celu zaspokojenia roszczenia, może przerwać bieg na podstawie art. 123 KC, a art. 124 określa skutki takiego przerwania.
Jeżeli składasz wniosek do komornika, kluczowe będzie wykazanie, że mimo tytułu wykonawczego termin upłynął przed nowym wnioskiem o wszczęcie egzekucji i nie ma wykazanego zdarzenia przerywającego. Sama starość wyroku nie przesądza więc wyniku.
Prosty układ pisma krok po kroku
Praktyczna struktura może wyglądać następująco: dane nadawcy i adresata, miejscowość i data, sygnatura lub numer sprawy, tytuł pisma, jednoznaczne żądanie, krótki opis zobowiązania, chronologia, wskazanie terminu i podstawy prawnej, opis braku lub obecności zdarzeń przerywających, wniosek końcowy, podpis i lista załączników. Taki układ jest czytelny zarówno dla sądu, jak i dla wierzyciela.
W części prawnej używaj krótkich zdań. Przykładowa konstrukcja może brzmieć: „Roszczenie stało się wymagalne dnia…, a zgodnie z art. 118 KC właściwy termin wynosi…. Z dokumentów przedstawionych w sprawie nie wynika zdarzenie, które przerwałoby bieg w rozumieniu art. 123 KC. W konsekwencji termin upłynął dnia…”. Następnie dopasuj żądanie do etapu sprawy.
To jest struktura, a nie gotowy formularz do bezrefleksyjnego podpisania. Każdy punkt powinien odpowiadać dokumentom konkretnej sprawy. Jeżeli nie znasz daty wymagalności, tytułu wykonawczego albo historii egzekucji, najpierw ustal te dane zamiast wypełniać je przypuszczeniami.
Jak sprawdzić pismo przed wysłaniem
Przed wysłaniem sprawdź pięć rzeczy: czy adresat jest właściwy, czy sygnatura jest poprawna, czy żądanie odpowiada etapowi sprawy, czy wszystkie daty wynikają z dokumentów oraz czy podstawa prawna rzeczywiście dotyczy Twojego przypadku. Szczególnie łatwo pomylić pismo do wierzyciela z pismem procesowym albo zarzut przedawnienia z wnioskiem o umorzenie egzekucji.
Przeczytaj też własne sformułowania pod kątem niezamierzonego uznania długu. Jeżeli celem jest zakwestionowanie możliwości dochodzenia przedawnionego roszczenia, nie dodawaj jednocześnie deklaracji bezwarunkowej spłaty lub potwierdzenia salda, którego nie zweryfikowałeś. Język powinien być precyzyjny i ograniczony do faktów.
Na końcu zachowaj kopię pisma i dowód złożenia albo wysłania. Przy terminie sądowym liczy się prawidłowe wniesienie pisma w czasie i w sposób wynikający z pouczenia. Sama data sporządzenia dokumentu nie wystarcza, jeżeli pismo nie zostanie skutecznie złożone.
Sprawdź również zgodność żądania z załącznikami. Jeżeli piszesz, że nie było wcześniejszej egzekucji, a w dokumentach znajduje się stare postanowienie komornika, trzeba to wyjaśnić. Jeżeli powołujesz się na datę wypowiedzenia kredytu, dołącz lub wskaż dokument, z którego ona wynika. Spójność pomiędzy tekstem a dokumentami zwiększa wiarygodność pisma i ułatwia szybkie ustalenie, czy obliczenie terminu jest prawidłowe.
Checklist: jak napisać wniosek o przedawnienie długu bez pomijania kluczowych informacji
Zacznij od ustalenia, czy naprawdę potrzebujesz „wniosku”, zarzutu procesowego, sprzeciwu od nakazu, pisma do wierzyciela czy wniosku o umorzenie egzekucji. Następnie ustal wymagalność, termin, przepisy szczególne, historię przerwań i zawieszeń oraz ewentualny wyrok. Dopiero wtedy pisz uzasadnienie.
- ustal, jaki rodzaj pisma jest właściwy dla etapu sprawy
- sprawdź datę wymagalności i długość terminu
- zweryfikuj przerwania, zawieszenia i ewentualny wyrok
- wpisz sygnaturę lub numer sprawy i jednoznaczne żądanie
- pokaż chronologię i datę upływu terminu
- nie składaj przypadkowego oświadczenia o uznaniu długu
- dołącz dokumenty potwierdzające najważniejsze daty
- zachowaj kopię i dowód skutecznego złożenia pisma
W gotowym dokumencie powinny znaleźć się: dane stron, sygnatura, konkretne żądanie, opis źródła długu, data wymagalności, długość terminu, data jego upływu, informacja o zdarzeniach wpływających na bieg, wskazanie właściwych przepisów i podpis. Dołącz tylko te załączniki, które rzeczywiście potwierdzają przedstawione daty i zdarzenia.
Jeżeli sprawa jest skomplikowana – na przykład obejmuje kilka egzekucji, cesję wierzytelności, stary wyrok, spadkobierców lub przepisy przejściowe – dobrym rozwiązaniem jest sprawdzenie chronologii przed wysłaniem pisma. W przedawnieniu jeden pominięty dokument może całkowicie zmienić wynik obliczenia.
